De geschiedenis van dit kleine kerkje met slechts één beuk en waarvan de voorgevel in Vlaams-Italiaanse barokstijl meer doet denken aan een aristocratisch hotel dan aan een religieus gebouw, leest als een echte roman. Vandaag is de kapel een plaats voor opkomend creatief talent.

De Brigittinenkapel heeft veel tegenspoed gekend waardoor het geheel van de binnendecoratie verloren is gegaan. Het gebouw had echter ook definitief van de kaart geveegd kunnen worden. De kapel wordt gebouwd in 1667 volgens de plannen van architect Léon Van Heil, voor rekening van de orde van de Brigittinen die het terrein enkele jaren voordien had gekocht. Op miraculeuze wijze gespaard van de Franse bombardementen in 1695 waar ze zo goed als onbeschadigd uitkomt, wordt de Brigittinenkapel buiten dienst gesteld in 1784, op bevel van keizer Jozef II die zo een einde maakt aan haar religieuze roeping.

De kapel wordt net geen pandjeshuis, maar achtereenvolgens wel een boekenopslagplaats, een militaire apotheek, een arsenaal en een opvangtehuis voor armen. Onder de heerschappij van Napoleon wilt de gemeenteraad er een school voor kinderen van de middenstand van maken, maar de kapel wordt verkocht aan een particulier die het als opslagplaats voor hout en vaten bier gebruikt. In 1839 installeert een nieuwe eigenaar er een slachthuis en vleeswinkel. Hij laat er belangrijke restauratiewerken in uitvoeren en deelt de middenbeuk op in twee niveaus: het gelijkvloers doet dienst als slagerij en wordt daarna omgevormd tot industriële tentoonstellingsruimte en nog later tot postsorteerkantoor, terwijl wordt er elke zondag gedanst en vinden er talrijke politieke ontmoetingen plaats.

Aan het einde van de eeuw wordt het gebouw verlaten, verouderd, vervallen en vergeten, tot in 1920, wanneer het openbaar verkocht wordt. Twee jaar later besluit de Stad Brussel het over te kopen en investeert ze in een kwaliteitsrenovatie, die de kapel na eeuwen van mislukking en verschillende aantastingen zal redden. De Brigittinenkapel werd in 1936 geklasseerd voor haar voorgevel, en in 1953 voor het volledige gebouw.

In augustus 2007 schonk architect Andrea Bruno de historische kapel een tweelingzus en zo kreeg het Centrum voor Hedendaagse Bewegings- en Stemkunst van de Stad Brussel alle accommodaties die nodig zijn om toeschouwers en kunstenaars te ontvangen. Bovendien werden er 6 kunstenaarsateliers/woningen en een tuin toegevoegd aan het geheel, waardoor de Stad Brussel een culturele weerklank krijgt in de wijk en op internationaal niveau.